تنهایی ام را یاد می گیرم

 زندگی سخت تر از حادثه ای دلگیر است
زندگی مرد جوانی ست که در دل پیر است

زندگی طعنه به انسانیّتی قلابی ست
زندگی آب گل آلوده ی رودی آبی ست

زندگی بی خبر از دغدغه ی سهراب است
پشت دریاش فقط آدمیّت کمیاب است

زندگی دلهره هایی ست پر از بی خوابی
زندگی فاصله هایی ست پر از بی تابی

زندگی یک هذیانِ وسط کابوس است
زندگی خاطره هایی ست...فقط افسوس است

زندگی کودک پر روست که دستش سنگ است
زندگی خفّت و خواری و سراسر ننگ است

زندگی خانه ندارد همه اش دربدری ست
زندگی رحم ندارد.. عجب او بی پدری ست

زندگی خودکشیِ حوصله با بنزین است
زندگی منطقه ی جنگی و از دم مین است

زندگی میوه ی کالی است ، پر از کرم سیاه
زندگی دختر پیری ست پر از حسرت و آه
 
زندگی ثانیه هایی ست که از غم سیر است
زندگی یک میعان است که بی تقطیر است

زندگی خستگی از بودن و درجا زدن است
زندگی مرد غریبی ست که درگیر تن است

زندگی راه درازی ست که باید بروی
آخرش خانه نشینی ست که باید بشوی

زندگی منتظر خودکشی و کوچ من است
زندگی پوچ تر از مثنویِ پوچ من است

کوچه دلتنگ ردپای تو و
روز جمعه پر از دعا بودم

غصه خوردم نیامدی آقا
سر کوچه خودم گدا بودم

احتمالاٌ تو فکر من بودی
من چه غافل از این ندا بودم

این ندایی که کوله ام خالی ست
عمری از راه تو جدا بودم

راه تو راه عشق بازی بود
من ِ گرفتار اقتضا بودم

اقتضای شرایط دنیا
لحظه هایی فقط ادا بودم

گاهی ام از سر گرفتاری
یاد نامی گره گشا بودم

ولی آقا تو حافظم بودی
هرکجایی که در بلا بودم
هرکجایی که بی خدا بودم
هرکجایی که بی دعا بودم
هرکحایی که در خطا بودم
هرکجایی که بی دوا بودم
هرکجایی که در ریا بودم
هرکجایی که ناسزا بودم
هرکجایی که بی شفا بودم
هرکجایی که بی وفا بودم
هرکجایی که در فنا بودم
هرکجایی که نابه جا بودم
هرکجایی که بی هوا بودم
هرکجایی که ادعّا بودم
هرکجایی که بی حیا بودم
هرکجایی که بی شما بودم

...

ناشیانه بیا بیا کردم
تو کجایی و من کجا بودم...